Mickey's blog

Received a very encouraging email from my student right after I finished the courses. It explains a lot of things why I want to work at the university. --the email after I took out my student's name-- เรียน อาจารย์กวิน สวัสดีค่ะ หนูแค่อยากจะบอกอาจารย์ว่าหนูดี ใจมากๆที่ได้มีโอกาสเรียนวิชานี ้ ต้องยอมรับว่าตอนแรกไม่ได้รู้ ลายละเอียดวิชาเท่าไหร่เลย รู้แค่ว่าเพื่อนๆออกร้านขายของ ย่างเสต็กทำเบอร์เกอร์ ก็แค่คิดว่าวิชานี้ดูน่าสนุกดี จัง และอยากรู้ว่าจะเรียนอะไรบ้าง แต่ทุกคนก็บอกเป็นเสียงเดียวกั นว่าน่าเรียนมาก เลยมาขออาจารย์ลงเพิ่ม และอาจารย์ก็ให้เขียน essay สุดท้ายทั้งหนูและเพื่อนก็ได้ เรียนทั้งคู่ แต่เพื่อนก็ไปติดอีกวิชาหนึ่ งทำให้ไม่ได้เรียน ก็น่าแปลกที่หนูยังยืนยันกับตั วเองว่ายังไงก็จะเรียนให้ได้ พอมาถึงตอนนี้หนูรู้สึกว่ามันคุ ้มค่ามากๆ หนูได้เพื่อนใหม่ และสนิทกับเพือนเก่ามากกว่าเดิม มากกกว่านั้นคือหนูได้แรงบั นดาลใจในชีวิตค่ะ หนูว่ามันยากมากที่สามารถทำให้ คนๆหนึ่งมีแรงบันดาลใจ และแรงกระตุ้นว่า จะต้องทำอะไรได้แล้วนะ ..ถ้าไม่ได้เรียนวิชานี้ ไม่ได้ฟัง guest speaker หนูก็คงจะยังใช้ชีวิต...

Another semester is about to pass by...this semester is quite a fun quarter for me. I got to teach the Entrepreneurship class in my own style. It is interesting to see how students deal with activities and assignments I had given in class. Sure..not all the activities and assignments were great or match the class's objective..but well..a teacher needs to learn along with the students as well..right? There is another interesting thing that happened to me this semester. It was that I got asked by many students "why" I decided to work here at the university...to be the Arjarn (lecturer). At first, I was perfectly fine to be asked on this question..but as more and more students keep asking me the same question...I start to think..Hm... interesting .."Why NOT"? What is the thing that make having a career as a lecturer different than having a career in business, banking, engineering? As I ask the "Why NOT" question back to the students who asked me, I found ...

ผมเริ่มเปลี่ยนวิธีการนำเสนอการเรียนการสอนในวิชาของผมทีละเล็กละน้อยแล้วครับตอนนี้ ผมได้ทำการสอนมารวมๆแล้วก็ปีกว่าๆ เรื่องบางเรื่องได้มีโอกาสสอนแล้วมากถึงสามครั้ง สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตได้คือสำหรับการสอนผ่าน Powerpoint slide ก็คือ เนื้อหาบางเนื้อหา บางทีผมรู้สึกว่าทำไมผมจะต้องพูดให้นิสิตฟัง ทำไมต้องอ่านเนื้อหาใน Powerpoint slide ให้นิสิตได้ยินด้วย โดยเฉพาะเจ้าตัว Bullet Points เนี่ย ตัวดีเลย เขียนขึ้นมา แล้วจากนั้นก็อ่านตามแต่ละ bullet bullet ไป คิดๆดูมันก็เขียนอยู่แล้วใน Powerpoint slide นิสิตก็น่าจะอ่านออก น่าจะอ่านออกตั้งแต่ชั้นประถมแล้ว แล้วผมจะอ่านให้นิสิตฟังทำไม... ดังเช่น slide นี้ที่ผมเคยใช้ในอดีต Title ของ slide: แรงจูงใจในเชิงรุกสำหรับการดำเนินธุรกิจระหว่างประเทศ ความสามารถในการทำกำไร (Profitability) การมีเอกลักษณ์ของสินค้า (Product Uniqueness) การมีเทคโนโลยีก้าวหน้า (Advanced Technology) ความสามารถของการบริหาร (Management Competency) ความดึงดูดในการจัดเก็บภาษี (Tax Scheme) พอเวลาผมสอน ผมก็อ่านตาม slide พร้อมกับอธิบายและขยายความต่อละหัวข้อ บางหัวข้อที่ดีหน่อยผมก็จะเสนอตัวอย่างให้...

Yes, the title is right, I was really on TV last Friday (August, 4th 2009). I was on the show called "Surivipa", the popular talk show in Thailand....for like 30 seconds...hahaha..It wasn't like I did something crazy at the university or became a millionaire in the lightning speed, that all of the sudden, people start interviewing me (though I was working the later one for a while...seem to be at the turtle speed at the moment). In fact, I am part of the Cleo magazine's campaign and the reason I am on TV that day because Cleo wants to promote its campaign to the Thai people..so..nothing about me whatsoever. It was funny though being part of the show on that day. All we have to do was just walking and smiling. But doing only those two things took us like 4 hours to finish. It was fun though getting to know new people. Here is the link to the video clip Enjoy finding a waldo!

วันนี้ผมรู้สึกดีใจมากเมื่อได้รู้ข่าวว่าน้องหม่อง ทองดี จะได้มีโอกาสเป็น ตัวแทนประเทศไทย ไปแข่งขันการพับจรวดกระดาษที่ประเทศญี่ปุ่น ผมรู้สึกเคารพนับถือผู้ใหญ่หลายๆท่าน ที่พยายามดันน้องหม่อง ให้ได้ไปจนได้ เมื่อวานเมื่อได้ยินผู้ใหญ่ในกระทรวงมหาดไทย พูดยืนยันเพียงคำเดียวว่า "กฎหมายก็คือกฎหมาย" ผมรู้สึกแย่กับประเทศและผู้มีอำนาจปกครองประเทศอย่างบอกไม่ถูก กฎก็คือกฎ คนมาก่อนได้รับการรักษาก่อน คนมาหลังต้องต่อคิว ถ้ามีผู้ป่วยหัวใจจะวายต้องให้แพทย์พบเดี๋ยวนี้ พยาบาลจะต้องปฏิบัติตามกฎและให้อีกสิบคนที่มาถึงก่อนได้พบแพทย์ก่อน...จริงหรือ...แต่กฎก็ต้องเป็นกฎนะ?? There is one thing I learned during the time in the US, every rule HAS AN EXCEPTION. When I say every rule, I really mean EVERY. "แต่ถ้าให้น้องหม่องไป แล้วอีกสามแสน สี่แสนคนที่เค้ามาขอหละ จะทำอย่างไร?" ถ้าผมเป็นผู้ใหญ่และดูแลในเรื่องนี้ ผมจะบอกว่า ถ้าคนอีกสามแสน สี่แสนคน สามารถพับเครื่องบินกระดาษและบินอยู่ในอากาศได้นาน 12 วินาที ผมยินดีและเต็มใจ ให้เป็นคนไทยอย่างเต็มตัวเลย :-). แล้วคุณหละคิดอย่างไร?

รักชาติ หรืออยากรวย? ...คุณตัดสิน! Quite an interesting subject to ponder... Part (1) Part (2) Part (3) And the last one...Part (4)

เจอมาเลยเก็บมาฝากครับ You matter When you love the work you do and the people you do it with, you matter. When you are so gracious and generous and aware that you think of other people before yourself, you matter. When you leave the world a better place than you found it, you matter. When you continue to raise the bar on what you do and how you do it, you matter. When you teach and forgive and teach more before you rush to judge and demean, you matter. When you touch the people in your life through your actions (and your words), you matter. When kids grow up wanting to be you, you matter. When you see the world as it is, but insist on making it more like it could be, you matter. When you inspire a Nobel prize winner or a slum dweller, you matter. When the room brightens when you walk in, you matter. And when the legacy you leave behind lasts for hours, days or a lifetime, you matter. สวัสดีครับ