กลับตาลปัตร

วันนี้ผมได้นั่งฟังข่าวตอนทานอาหารเย็น (ดึก) ที่ตลาดสามย่าน ดูแล้ว ก็อดที่จะไม่แสดงความคิดเห็นไว้ไม่ได้ ข่าวช่อง 7 สี เสนอข่าวเกี่ยวกับการทะเลาะวิวาทกันของนักเรียน ที่ผมว่าน่าเศร้าใจไปมากกว่านั้น ก็คือ การทะเลาะวิวาทนั้น เป็นการทะเลาะวิวาทกันของนักเรียนหญิง ซึ่งเกิดเพราะ 1. ชอบคนๆเดียวกัน 2. มองหน้าแล้วไม่ถูกชะตากัน :-(

ในความคิดเห็นของผมต่อข่าวนี้ ผมคิดว่า นักเรียนไม่ว่าทั้งหญิงหรือชาย ทะเลาะกันเป็นเรื่องธรรมดา ส่งที่ต้องทำคือการ ห้ามปราม ตักเตือน และทำโทษ บอกให้รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้องและอะไรคือสิ่งที่สังคมไม่ยอมรับ จุดประสงค์หลักที่ผมเขียน post นี้ขึ้นมาก็เพราะ ผมรู้สึกตลก (แต่ขำไม่ออก) ด้วยเหตุที่ว่า ในตอนท้ายของข่าวนี้ ผู้เสนอข่าวพูดว่า "กลัวและไม่อยากให้นักเรียนคนอื่นๆ เอาเป็นตัวอย่าง"

ลองคิดดูให้ดีๆ กับคำพูดของผู้สื่อข่าว...คิด.....

ผมเชื่อว่า ตัวผมและนักเรียนทั้งหญิงและชายเกือบทั้งทั่วประเทศคงจะไม่รู้ว่ามีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น ไม่รู้ว่ามี "ตัวอย่าง" นี้เกิดขึ้นในประเทศไทย แต่เพราะว่า สำนักงานข่าว เลือกที่จะกระจายข่าวนี้ให้คนไทยทั่วประเทศได้เห็นว่าตัวอย่างที่ไม่ดีเป็นอย่างไร (เพื่อไม่ให้คนอื่นเอาเป็นตัวอย่าง........................... หรือ?)

แล้วตัวอย่างที่ดีคืออะไร...................น้อยครั้งที่ผมจะเห็นตัวอย่างที่ดีในข่าวของประเทศไทย..........ทำไม ไม่นำเสนอข่าวถึงตัวอย่างดีๆ ให้คนไทยทั่วประเทศได้เห็น และได้เห็นนานๆ: นักเรียนชนะการประกวดศิลปะ นักเรียนพาณิชย์ชนะการแข่งขันแกะสลักน้ำแข็งโลก คนดีที่ทำงานช่วยเหลือสังคม และอีกมากมายในสังคมไทย ที่ผมคิดว่าเราควรจะเริ่มฉาย spot light สู่คนเหล่านั้น ให้สังคมได้รับรู้และเลียนแบบได้แล้ว

นานๆครั้งที่ผมจะเห็นข่าวดีๆ ข่าวที่สร้างกำลังใจให้แก่คนไทย อยู่ในทีวี และ เมื่อมีข่าวเหล่านั้น เท่าที่ผมจับเวลาดู การพูดถึงของผู้สื่อข่าวเป็นเพียงแค่การพูดผ่านๆ ใช้เวลาโดยเฉลี่ยประมาณ 30 วินาที วันนี้ผมจับเวลาข่าวของนักเรียนที่ทะเลาะกัน เวลาที่ผู้สื่อข่าวพูดเกี่ยวกับเนื้อหานี้อยู่ที่ 6 นาที กับ 18 วินาที!!

การบอกว่า "กลัว ไม่อยากให้เอาเป็นตัวอย่าง" แต่เอาตัวอย่างมาให้คนทั่วประเทศเห็นว่าเค้าทะเลาะกันอย่างไร ขโมยของและคนร้ายยังลอยนวล ข่มขืนแล้วยังตามจับตัวไม่ได้ "กลัว ไม่อย่ากให้เอาเป็นตัวอย่าง" การกระทำกับคำพูดนั้น มันช่างกลับตาลปัตรกันเสียจริงๆ

Merry Christmas

Merry Christmas to everyone! Wish everyone a healthy and happy time for the rest of the year :). There are so many great (and hilarious) stories I want to share and write about. Particularly, as you might know from my previous post that I have been helping my sister, Minnie, setup and run a new hostel located on Rachathewi (Hua Chang Bridge), called The Old Charm Hostel for a couple of months now. Since then, we have welcomed many guests and some of them just added a lot of color to our lives. I wouldn't write a whole story here but just an Hors-d'oeuvre [ออร์-เดิฟ], we have a nice story of our guests to share: The South African student gang and Mr. Imai  (aged 80 and fought in the Vietnam war, World War II) from Japan.

Merry Chirstmas everyone!
Mickey

A relaxing grading weekend at Aleenta Resort & Spa, Pranburi

Thanks to my friend and my partner, Dr. Kid, I just had one of the most relaxing days of this year at Aleenta Resort & Spa, Pranburi. The resort is located in Pranburi, which is about 20 kilometers from the famous district of Hua Hin. "Serenity, Sun, Sea, and Jazz Music" are probably the best words that capture the core of this place. There is no television in the room, only books. Pranburi is not crowded as Hua Hin or Cha-am; there are no banana boats, jet skis, or horse ridings here. People who come here typically are looking for a quiet place for reading, clearing their minds, or spending a meaningful time with their love ones (not me in this case ;) ). For me, this was a chance to get away from the city and take the speed of my life down a couple notches. (picture below is me in the morning (7.30AM) figuring out how to play the rope swing in front of our room)

I got to do many things I hadn't had a chance to do since I was a child; things like laying down on the sand and let the wave splashes and takes you around or just stare blankly at the sea. I know it sounds stupid, but I really recommend it. Somehow, it felt great. It felt like.."dang, life doesn't have to be that complicate all the time".

One productive activity that I did while I was at the resort is grading my BSAC students' exams. Frankly, grading is the second on the not-so-fun-activity-in-teaching list of mine (the first is proctoring the exam). But grading next to the sea, it was quite an amazing experience. Not to say that the sea magically makes my grading more fun (because that will be a lie), but the thought that "hey, I am doing my work at the university right now"was just great! (picture below, I was giving a couple perfect scores and a couple zeros to the students ;) ).

By all means, I had a truly great time. At the same moment, I felt lucky and grateful for what I have in my life. I wrote down long list of things I am grateful for while I was at Aleenta. Here are a short version of my list:
 -all my basic needs are always met the day I was born. I have been always clothed, sheltered, fed, and taken care of. There wasn't a single day that I worried that I might have nothing to eat today. Not a SINGLE DAY in my life...and there are more than 9500 days passed by in my life...have you ever counted from 1 to 9500? It was such a long counting, wasn't it?
 - my father and mother are still alive and strong. They have been with me since the day I was born. I am grateful for their presence.
 - I was born normal with a strong motivation to succeed in life. A lot of the time, I was too arrogant to think that my parents contribute little to what I am heading in the future (Our views in the working world are different). But come to think about it, I realized that without their supports in the past, I will not be I am today, regardless how much motivation I have.
 - When I was bored, I could run to my siblings and find some interesting topics to chat with them. The worst that they can do to me is kicking me out from their places. But the kicking out process was fun anyway (I am not giving up so easily!)
 - I was bless to get a chance to travel and see places in the world. I know that millions of people in the world were born, lived, and died, only seeing their own village for their entire lives.

I am lucky and I know you are lucky too. Happiness in life isn't hard to find; it is all about perspective how you view your own world.

Assignment: write 5 things that you are grateful for your life.

Cheers and hope you have a great incoming holiday!
Kavin

Love live the King

Sincerely love our King with all my heart. ทรงพระเจริญ.

Such a Horrible Day - Cheating on Exam

I have such a horrible day today. Why is it? I caught one of MY students cheating on MY exam. I have to tell you catching a student cheating on the exam isn't fun, and if the student who got caught is someone you already knew in class, the sad and bad feelings were just mutiplied by 100 times :(.

Catching a student cheating on his or her exam is one of the worst experience in teaching. This is a lose-lose situation. Why? On my part, I will have to go through all the 'cheating' protocol set by the university. It wasted both of my time and efforts and those two things are quite scarce in my life right now. Another bad thing is that I will become an unpopular teacher, not just for the student who gets caught, but for the friends and family of the student as well. How bad can it get...teaching in a class full of students that hate you.

For student's part, the consequences are quite detrimental or even change the course of his or her life. The student will definitely receive an 'F' grade, but more damaging than that he or she will be suspended from the university for a year. The fact that he or she received a suspension or there is a one-year skip from his transcript will raise a lot of eyebrows when the student starts applying for jobs, let alone applying for a high-level education. And I am sure, no one wants a cheater in their company or university.

I realized all the bad things that might occur to my student and I am fully awared of the consequences. This action will affect the student's future...and it will affect in a very negative way.

A lot of people might think that I have no choice but to report the cheating action. But I want to disagree with that. Actually, I have many choices in dealing with this situation. The most obvious and easy one is that I can just let it slip by. I can pretend that nothing happen, re-locate the seating positions, and just ask the student to redo his or her exam again. If I were to do that, this lose-lose situation will not occur. So why I am such an idiot NOT to take such actions.

As I already wrote, I am fully awared of my action and its consequences. I know it will affect the student's future in a very negative way. But, for me, I hope this negative affect will not last very long.

There are many reasons I decided to report the cheating action of my student, let call him 'M'. First and foremost, I really hope that M will learn from this experience that bad judgements will have bad consequences. The consequences might not be instant, but I would like M to learn that sooner or later those bad actions will come back and haunt him. It is just a matter of time. Cutting corners and playing outside the rules are UNACCEPTABLE. Those who violate will suffer the consequences, again the catch to this is...no one knows when. But for M, the answer for the 'when question' is today.

The fact that is hurting my heart so much is that I really like M a lot. I know him in person and he is a nice gentleman though dress poorly in class every now and then. He would like to become a drummer and I am sure he will be a great musician one day. To M, if you are reading this, I would like to tell you that I don't like this to happen as much as you do. But what has to be done has to be done. I respect your bravery that you admitted what you have done. I hope you will endure and อดทนต่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้.
I hope this experience will not let you down in life but rather serve as a bitter-but-good learning lesson to help you grow. I really hope that we can pull out some 'good' thing from this shitty and lose-lose situation even though the 'good' thing will not be seen a decade from now.

Cheer to the Bravery of Two Young Men.

Congrats to My Sister Hostel's project - The Old Charm

I have a sister, Minnie (yeah, how's cute, isn't it? my name is Mickey and my sister is Minnie). We started talking about doing a hostel project together in July, 2009. We gave this project a name, The Old Charm. In the beginning, Minnie worked on the project part-time, juggling between her full-time job responsibility at PIA, a leading interior design company located in the Asoke area.

It was just recently (about a month ago) that she made a drastic decision that my parents and I didn't quite agree with. She decided to quit her full-time job after just 4 MONTHS of working there. For me, I believe with her potential, if she can manage her time more effectively, she would be able to take on these two jobs gracefully. But well, she argued that at PIA, the things she was 'busy' doing, were not the things that help her grow up, both personalitywise and businesswise. She just really wanted to take on the hostel project full-time and that how she made up her mind.

A month has passed since Minnie quited her job. Being a distant observer and supporter, I can gradually see how this project has helped her grow. She did a lot of things that she has never done before - negotiating/bargaining/ and purchasing with various kinds of suppliers (beds, closets, insect-nets, curtains, and etc), dealing with different types of people (ranging from business partners to unskilled labors from Burma), and many more. She encountered various things that she never imagine would happen to her life (got bitten by a dog or was called by a traffic police two days in a row)..but it happened.

It seems to be a lot of work, setting up a tourist hostel in Bangkok, well, it really is. We fought with each other, had less time to hang out with friends, and had no weekends since August 2009.  But guess what, with all of those things happened to Minnie, I can still clearly see that she is very happy and having a lot of fun doing it. By looking at this equation:
working long hours + no leisure time + having many unpleasant (shitty) things happen to her = happy + having fun, it is funny how can this equation be true, isn't it?

Today, I received an exciting call from Minnie that she just received a cash payment from her first customer, the first customer of The Old Charm. It wasn't that much in term of the money value, but I am sure it means a lot to her.

Congrats to Minnie for her first customer and cheer for the many more to come :)

Mickey
p.s. for those who would like to know the difference between a hotel and a hostel, you can check it out here.

Teach...even though you don't get paid!

ในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสเป็น speaker ในสัมมนาต่างๆหลายงาน สัมมนาบางสัมมนา speaker ก็ได้รับค่าตอบแทนมากบ้าง น้อยบ้างแล้วแต่กรณี แต่ในหลายๆสัมมนานั้นก็เป็นการพูดแบบไม่มีค่าตอบแทน ในความรู้สึกแรกๆ ที่ได้ถูกเชิญไปพูดในสัมมนาที่ไม่มีค่าตอบแทน ก็แอบรู้สึกเล็กๆได้ว่า เราได้ใช้เวลาและพลังในการเตรียมการสัมมนานี้มิใช่น้อย บางสัมมนาบางครั้งใช้เวลาในการเตรียมหลายวันที่เดียว เวลาที่ใส่ลงไปก็มากกว่า 10 ชั่วโมงก็ว่าได้ เอ้ะทำเยอะขนาดนี้ ทำฟรีแล้วมันจะไหวหรือครับ ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวผมอยู่หลายรอบ

แต่วันนี้ผมได้เจอ Article หนึ่งที่เขียนอยู่ใน Trump University ในหัวข้อ Five Things I Do Every Day มีหนึ่ง paragraph ที่เขาได้ให้คำตอบตรงกับความคิดเห็น (แก่ตัว) เล็กๆที่วนเวียนอยู่ในหัวผมมาพอสมควร paragraph นั้นเขียนไว้อย่างนี้ครับ

Five Things I Do Every Day - Teach (is one of them)
"Teaching serves two important purposes.

First, sharing your knowledge with others is admirable, it’s a contribution to your profession. And when you teach you become an expert. Organizing your knowledge and experience into coherent communicable bits forces you to understand what you know. The act of presenting itself reinforces your knowledge and will make you more comfortable and reliable during other types of high-pressure situations.

When you teach people they perceive you as the expert and as a leader. That's a good reputation to foster, especially when you're pursuing new clients or career growth. Whether you’re training a fellow employee, presenting at a conference or lecturing at your local community college, teaching gives back far more than it takes."

ได้อ่านบทความนี้ ทำให้ผมระลึกได้ว่า ที่จริงแล้ว ผมต่างหากต้องขอบคุณ บุคคลที่เชิญผมให้ไปร่วมเป็นวิทยากรในการสัมมนาต่างๆ ไม่ใช่ทุกคนจะได้รับโอกาสนี้ โอกาสที่จะได้ฝึกพูดหน้าคนจำนวนมาก หน้าคนที่มีประสบการณ์การทำงาน และมาจากหลายๆ background (มิใช่เป็นเพียงนิสิตมหาวิทยาลัยอย่างเดียวอีกต่อไป)  และสุดท้าย ในส่วนของ 10 ชั่วโมงที่ผมคิดว่าผมสูญเสียไปเพื่อเตรียมงาน คนที่มีได้ประโยชน์สูงสุดก็คือตัวของผู้ค้นคว้าเอง...:-)

ดังนั้นถ้าท่านทั้งหลายสามารถหาโอกาส หรือมีโอกาสในการแชร์ความรู้ของท่านให้คนอื่นๆฟัง ไม่ว่าจะเป็นวิธีใดก็ตาม จะได้รับผมตอบแทนหรือไม่ได้ก็ตาม ผมสนับสนุนให้ทุกท่านไขว่ขว้าโอกาสนั้นไว้ครับ

สวัสดีครับ